Nais ibalik ng mga politikong maka-Ingles sa pangunguna ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo ang sistema ng edukasyong itinatag ng mga Amerikano at gumagamit lamang ng Ingles bilang wikang panturo. Una, kailangan diumano ang Ingles para higit na matuto ang mga mag-aaral. Ikalawa, kailangan diumano ang Ingles para sa pambansang kaunlaran.

 Sa ganitong paraan, binalewala ng pangkating Macapagal-Arroyo ang katotohanan na mas mabilis matuto ang sinumang mag-aaral kung sariling wika ang gamit sa pagtuturo at pag-aaral. Nais din nilang balewalain ang mahigit kalahating siglo nang pagsisikap para palaganapin ang Filipino at payabungin ito upang maging wikang panturo sa lahat ng antas at disiplinang pang-edukasyon.

Iwinawaksi din ng pangkating Macapagal-Arroyo ang katotohanan na ang paghusay sa Ingles ay walang tahas na kaugnayan sa pambansang kaunlaran. Maliban kung ang totoong estratehiyang pangkabuhayan ng administrasyon ay ipadala ang lahat ng edukadong Filipino bilang OCW o maging empleado sa call centers. Ang pagpapaalipin ba sa mga banyaga ang ating adhikang pambansang kaunlaran? Ang export ba ng mga manggagawa’t edukado ang tanging lahok natin sa globalisasyon?

Para totoong umunlad ang Filipinas, kailangang gamitin ang lakas ng mamamayan tungo sa matalinong paggamit ng likas na kayamanan, pagpapaunlad ng negosyo, at pagbuhay ng mga industriya. Kaya kailangang mabilisang matuto ang mga mamamayan ng mga kailangang kaalaman at kasanayan para sa naturang mga gawaing pangkabuhayan. At magaganap ito kahit hindi Ingles ang wikang panturo. Ang totoo, higit na mabilis na magkatotoo ito kung Filipino ang wikang panturo.

Filipino, hindi Ingles, ang tunay na epektibong wika ng edukasyon!

Filipino, hindi Ingles, ang tunay na wika ng pambansang kaunlaran!