Isang malaking kapahamakan ng Wikang Pambansa na wala itong kampeong Pangulo ng
Filipinas pagkatapos ni Manuel L. Quezon. Wala namang aktibong makawikang Filipino sa
mga nahirang na Kalihim ng Edukasyon sa loob ng mahigit kalahating siglo. Lalong
lumubha ang sitwasyon ngayon sa magkasabwat na panunungkulan nina Pangulong Gloria
Macapagal-Arroyo at Kalihim Jesli Lapus, na kapuwa hayagan at ganap na tumatangkilik
sa globalisasyon bilang pangunahing patakarang pambansa. Dahil sa buktot na lunggati at
dahil sa walang makabansang bisyon para sa Filipinas, hindi kataka-takang palaganapin
nila ang isang duling kung hindi man totoong baluktot na mithiin para sa pambansang
edukasyon.

            Kahit saang anggulo silipin, ang kasalukuyang kampanya para sa Ingles at kontra
sa Filipino ng kauupong Kalihim ng DepEd ay pagpapatindi lamang sa ganitong layunin ni
Pangulong Arroyo noon pang panahon ni Kalihim Abad. Hindi naganap noon ang tahas na
atas ni Pangulong Arroyo na ibalik sa Ingles ang wika ng pagtuturo sa lahat ng antas dahil
sa bantulot na pagsunod ng mga edukador na opisyal sa DepEd. Nito diumanong panahon
ng pansamantalang panunungkulan ni Dr. Hidalgo ay natikman nito ang gayong sapilitang
atas bukod sa pagmanipula sa totoong krisis pang-edukasyon. Naawat lamang ang
Pangulong Arroyo nang isa sa miyembro ng gabinete ang nagwikang, “Baka lumitaw
namang katawa-tawa na tayo lamang ang hindi gumagamit ng Wikang Pambansa sa
buong mundo.”

            Nakatagpo ngayon si Pangulong Arroyo ng tapat na tagapagpatupad ng kaniyang
buktot na misyong pang-edukasyon sa katauhan ni Kalihim Lapus. Hindi dahil papet lamang
si Kalihim Lapus. Manapa, dahil may magkatulad silang molde ng pagtanaw sa
pamamahala bilang ekonomista, at marahil din, dahil walang makabansang bisyon ay
desperadong kumakapit sa alindog ng globalisasyon. At marahil din natorpe na ang
naturang miyembro ng gabinete kaya hindi na napayuhan si Kalihim Lapus sa kakatwang pagsisikap nitong itampok ang pagiging dalubhasa sa Ingles bilang pangunahing mithi ng edukasyong pambansa.

            Ang patakarang pang-edukasyon at pangkultura ng isang bansa ay kailangang
mahigpit na kaugnay ng patakarang pangkabuhayan nito. Sa gayon, ano ba ang
patakarang pangkabuhayan ng administrasyong Arroyo upang dagliang mangailangan ng pambansang kadalubhasaan sa Ingles? Kailangan ba ang Ingles sa ninanais niyang
ipagawang mga tulay at airport? Kailangan ba ang Ingles para sa pagpapaunlad ng
agrikultura? O kailangan lamang ang mga dalubhasa sa Ingles upang dumami ang mga
maeempleo sa call centers at maipadadala bilang OFW?

            Ang call centers ba at overseas employment ang pangunahing estratehiyang pangkabuhayan ng administrasyong Arroyo? Kung ito nga, kawawang Filipinas. Guma-
gastos tayo at gagastos pa ng milyon-milyong piso sa edukasyon upang makapag-export
ng mga edukadong kabataan o dumami ang makapaglingkod sa pangangailangan ng mga
dayuhan sa call centers. Sa ganito tunay na binabaluktot ng ating mga politiko ang
dakilang layunin ng edukasyon hinggil sa paghubog ng mga kabataang magiging sandigan
ng pagkakaisa at pag-unlad ng bansa. Sa ganito tunay na binabaligtad ang pandaigdigang katotohanan hinggil sa praktikaldidad ng paggamit ng sariling wika sa pag-aaral at
pagtuturo, lalo na dahil malaking porsiyento ng mga kabataang Filipino ang humihinto ng
pag-aaral pagkaraan ng Grade III.

            Mabilisang magkapera. Ito lamang ang pangunahing lunggati ng administrasyong
Arroyo at mga kaalyado nitong politiko’t negosyante. Matalik itong kaugnay ng
pinalalaganap nitong politika ng korupsiyon upang makatagal kahit paano sa pamamahala. Nakahanda ang gobyernong ito na iwaksi ang dangal, itakwil ang kalayaan, at pagtaksilan
ang sariling kaluluwa para mabilisang magkapera. Kaya anumang pagsisikap, lumalabas
ang natural at bulok na kalooban nito kapag naharap sa katunayan. Halimbawa, ang
totoong pagtuturing sa mga OFW bilang mga gatasang baka, sa halip na mga “bagong
bayani,” gaya ng nabulgar ngayong napipilitang paggastos para ilikas at iligtas ang mga
Filipino sa Lebanon.

            Ang malungkot, hawak nito ang buong lakas ng gobyerno upang ipilit ang buktot at
baluktot na pakana. Sa pamamagitan ng makinaryang pampropaganda, nagtatagumpay
ito sa pag-akit sa sambayanan na kailangan ang Cha-Cha at pinakamagandang paraan
ang people’s initiative para baguhin ang Konstitusyon. Sa pamamagitan din ng ulit-ulit na
pagdidiin sa birtud ng Ingles upang mahango tayo sa kahirapan, tumitiim kahit sa mga
edukador, gaya ni Direktor Margarita Jasmin ng Cordillera, na kailangang humusay
tayong lahat sa Ingles para higit na umakit ng mga dayuhang kompanya dito. Hindi naiisip
ng tulad ni Direktor Jasmin na natatakot pumasok dito ang mga kompanyang dayuhan
dahil sa korupsiyon, dahil sa kidnaping at talamak na kriminalidad, dahil sa masasamang
serbisyo ng koryente at telekomunikasyon, at kaya hindi pa rin papasok ang mga
dayuhang kompanya dito kahit maging dalubhasa tayong lahat sa Ingles kung hindi
malulutas ang naturang mga problema.

            Kailangan natin ang isang totoong makabansang bisyong pang-edukasyon, isang
bisyong magdudulot ng edukasyon tungo sa pagkakaisa at kaunlaran ng Filipinas. Sa
ganitong bisyon, higit nating kailangan ang lahat ng malusog at matalinong kabataan
upang magpasigla sa mga industriya at gawaing pang-agrikultura at maglingkod sa iba’t
ibang pangangailangan ng sambayanan. Sa ganitong bisyon, unti-unti nating papawiin ang
mga dahilan kung bakit kailangang paalisin natin at pabayaang maging alipin ng mga
banyaga ang maraming mamamayang Filipino. Sa ganitong bisyon, higit nating kailangan
ang wikang Filipino bagaman mananatili ang Ingles bilang wikang pantulong sa ating
natatanging mga pangangailangan, lalo na sa ugnayang pandaigdig.